இலங்கை /ஈழ தமிழ் சினிமா தனித்துவமானது. அதனை மணிரத்தினத்தின் கன்னத்தை முத்தமிட்டால் தொடங்கி , சந்தோஷ் சிவனின் The Terrorist வரை வெளிப்படுத்த முடியாது.

தென்னிந்திய சினிமாவின் உச்சபட்ச தொழில் நுட்ப பிரயோகம் தொடங்கி பிரமாண்டமான பண முதலீடுகளை வைத்துக் கொண்டு உண்மையான இலங்கை/ஈழ தமிழ் சினிமாவை எடுத்து விட முடியாது என்பதை மெய்ப்படுத்தும் படம் தோழர் புதியவனின் ஒற்றைப் பனைமரம்.

குறைந்த வளங்களுடன் , ஓரளவு தொழில் நுட்ப, காட்சிப்படுத்தல் குறைபாடுகளுடன் மிகை யாதார்த்தமின்றி போருக்குப் பின்னான வன்னி வாழ்வை மையப்படுத்தி ஆனால் மொத்த தேசிய விடுதலைப்போராட்டம் தொடக்கம் இன்றுவரை உயிர்தப்பி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போராளிகளின் துயரமிகு வாழ்வை , பெருமிதங்களாலும் போலி அரசியல் கோசங்களாலும் நிரம்பி இருக்கும் அரசியல் முகத்தின் மீது ஓங்கி அறையும் படம் தோழர் புதியவனின் ஒற்றைப் பனைமரம் என்றால் அது மிகையல்ல.

சமூகத்தில் பெரும்பான்மையாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்தியல்/ போக்குகளை மேலும் வலுவூட்ட தன்பங்குக்கும் பக்க வாத்தியம் வாசிக்க கலையும் கலைஞனும் அவசியமன்று, அதற்கு கோயில் மேளம் போதும். வாழ்வை உள்ளது உள்ளபடி , உண்மைக்கு அணித்தாக நின்று, எந்த அச்சுறுத்தல், புறக்கணிப்பு வந்தாலும் துணிந்து சொல்ல ஒருவனால்/ ஒருத்தியால் முடியுமாக இருந்தால் , அங்குதான் கலையினதும் கலைஞனினதும் பணி பூரணத்துவம் அடைகிறது.

நேற்றைய இன்றைய யாழ்ப்பாண சமூக சிந்தனையை/ தமிழ்த் தேசியவாத பிற்போக்கினை கேள்விக்குட்படுத்த நம் காலத்து கலைஞர்களுக்கு அதிக துணிச்சல் தேவை. இவற்றினை தொடர்ச்சியாக மாற்றுத் தளத்தில் பல ஆண்டுகளாக பலர் எழுதியும் பேசியும் வந்துள்ளனர். இன்று அதனை தோழர் புதியவனின் ஒற்றைப் பனைமரம் மீண்டும் சினிமா என்கிற கலை வடிவினூடாக மேலும் அழுத்தி இருக்கிறது. தோழர் புதியவனிடம் உள்ள நெஞ்சுரம் அவரது கலை வடிவத்தின் வழியாக வெளிப்பட்டு இருக்கிறது.

போரின் இறுதித் தருணத்தில் , இனப்படுகொலை நிகழ்ந்த மண்ணில் தொடங்கும் கதை. மூன்று பேரையே சுற்றி சுழலும் படம் . சுந்தரம், கஸ்தூரி, அஜாந்திகா என்கிற பாத்திரங்கள். ஆனால் படத்தின் விரிவு ஒட்டுமொத்த தேசிய இன விடுதலைப் போராட்டத்தின் பல பகுதிகள் … மாற்று இயக்க அழிப்பு , முஸ்லிம்களின் இனச்சுத்திகரிப்பு, மலையக தோட்டத் தொழிலாளர் பரம்பரை போராட்டத்தில் இணைந்த , பங்களித்த வரலாறு, சாதியம் தொழில்படும் விதம், புலம்பெயர் நாடுகளில் தேசியத்தின் பெயரால் நிகழ்ந்த பொருளாதாரச் சேர்க்கை என முன் பாதி விரிகின்றது…

பின்பாதி போருக்குப் பின் முன்னாள் போராளிகளின் கையறு நிலை, வறுமை, இலங்கை அரச புலனாய்வுப் படைகளின் முற்றுகை வாழ்க்கை, ஆக்கிரமிப்பு இராணுவத்தின் கண்காணிப்பு , சந்தேகத்தின் பேரிலான கைதுகள்/ சித்திரவதைகள்/ தடுத்து வைப்புகள், நிலமற்ற ஏழைப் போராளிகளின் துயரார்ந்த நிலை, வெளி நாட்டிலிருந்து செல்லும் போராட்டத்தினை ஆதரித்த, அதனூடாகப் பொருள் சேர்த்த ஒரு பிரிவினரின் , போராளிப் பெண்கள் மீதான பாலியல் சுரண்டல்கள், விதவைகளின் அபல நிலை, எந்த வழியுமில்லாது இராணுவத்துடன் சேர்ந்தியங்கும் முன்னாள் போராளிகள் என படம் முழுதும் வன்னி மண்ணின் உண்மை வாழ்வு நம்மை உலுக்குகிறது.

உலகின் எந்தப் பகுதியிலும் , எங்கு போர் நடந்தாலும் பெண்கள், குழந்தைகளே அதிகம் துயறுகின்றனர்… கைவிடப்பட்டவர்களாய், அனாதைகளாய், நடைப்பிணமாய்… அதற்கு வன்னி இறுதி யுத்தமும் விதிவிலக்கல்ல… புதியவனின் ஒற்றைப் பனைமரமும் அதனை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. கஸ்தூரி, அஜாந்திக்கா என்கிற பிரதானமான பாத்திரங்கள் வழியாகவும், துணைப் பெண்பாத்திரங்கள் வழியாகவும்…

சுந்தரம் மாற்று இயக்கத்தினை சேர்ந்தவர், விடுதலைப்புலிகளால் கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதைகுள்ளாக்கப்பட்டு, போராடத்தான் எமக்கு உரிமை இல்லை, இந்த மண்ணில் வாழவாவது உரிமை தாருங்கள் என மடிப்பிச்சை கேட்டு வன்னியில் வாழும் ஒரு உயிர்.இறுதிப் போரில் இலங்கை இராணுவத்தின் விமானக் குண்டுவீச்சில் நிறைமாதக் கர்ப்பிணியான தனது நேசமிகு மனைவியை பலி கொடுத்தவர்.

கஸ்தூரி, மலையக வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒரு நிலமற்ற ஏழைத்தொழிலாளியின் மகள். விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் சேர்ந்த காரணத்தினால் இலங்கை இராணுவத்தினால் முழுக் குடும்பமும் அழிக்கப்பட்ட ஒரு முன்னாள் போராளி. சுந்தரம் கைது செய்யப்பட்ட போது அவரை விசாரித்த பிரிவில் இருந்தவர்.இறுதிக் கட்டப் போரில் சயனைட் அடித்து தன்னை மாய்க்க முடிவெடுக்கும் போது, சுந்தரத்தின் வேண்டுதலின் பேரில் இலங்கை இராணுவத்திடம் சரணடைந்து , வன்னிக்குள் நெருக்கடிமிகு வாழ்வை எதிர் கொள்பவர்.

அஜாந்திக்கா போரில் தனது குடும்பத்தினை தொலைத்து அனாதையாக நிற்கின்ற , மனவடு சுமந்த ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தை. தனது சோகத்தினையும் பாடுகளையும் வாய்பேச முடியாத நிலையில் புல்லாங்குழல் வழியாக காற்றோடு கலக்கும் துயரார்ந்த இசை.

மிகை உணர்ச்சியும், குறை அறிவும் இருந்தாலும் ஒரு பிரதியை படைக்க முடியும்தான். ஆனால் அது வாழ்வை ஆரத் தழுவி மேலுக்கு வராது. சில கோசங்களால் சில நாட்கள் அது வாழும். செயற்கையான முன்னெடுப்புகள் காலத்தின் முன் புஷ்வாணமாகிவிடும். நிதானமும் தெளிந்த அரசியல் வர்க்க இன விடுதலைப் பார்வைகளும் தேடலும்தான் இப்படத்தில் புதியவனின் பலம்.

சுந்தரம் ஈற்றில் படுகொலை செய்யப்பட்டுத்தான் விட்டான். ஆனால் அது வரலாற்றில் மீண்டுமொரு தடவை வேறு வேறு தரப்புகள் ஒன்றாக இணைந்து நின்ற போது… அண்ணை என்னை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் .. எனக்கு வேறு வழி இல்லை என கூடப்படுத்து சுட்டுக் கொல்லும் காட்சியும் தன்னிலை வாக்குமூலமும் நம்மை உலுப்புகிறது.

ஏ.நல்லரெத்தினம், பாரிஸ்

(Visited 1 times, 3 visits today)